آزمون‌های تمرینی و آزمایشی رایگان CELPIP — که واژگان شما را هم می‌سازند

اولین ایده‌ای که می‌شنوی تقریباً همیشه بعداً رد می‌شود. جواب، آخرین چیزی است که روی آن توافق می‌کنند، نه اولین پیشنهاد.

سؤال‌ها درباره نگرش‌اند، نه واقعیت‌ها. یک «باشه، فکر کنم» مؤدبانه یعنی نه، و گزینه‌ها بله‌ی تحت‌اللفظی را جلویت می‌گذارند.

اعداد وسط جمله تکرار و اصلاح می‌شوند. آخرین عددی را که می‌شنوی یادداشت کن، نه اولی را.

فقط یک بار و با صفحه‌ی خالی پخش می‌شود. ترتیب رویدادها را قبل از ظاهر شدن گزینه‌ها در یادداشتت تثبیت کن، وگرنه باید از حافظه بازسازی‌اش کنی.

گوینده‌ها حرف هم را قطع می‌کنند و موضع عوض می‌کنند. جواب به «شخص» وصل است، پس اول اسم‌ها را یادداشت کن و بعد نظرها را.

همه گزینه‌ها حرف گوینده را با کلمات دیگر تکرار می‌کنند. یک قید مطلق — «همیشه»، «هرگز»، «همه» — همان چیزی است که گزینه‌ی به‌ظاهر درست را غلط می‌کند.

نیمه‌ی دوم بر اساس منطقِ «پاسخ» پر می‌شود، نه عین کلمات نامه. کسانی که مدام برمی‌گردند نامه را دوباره می‌خوانند، وقتی را که برای بخش ۴ لازم دارند از دست می‌دهند.

معمولاً دو گزینه با تصویر جور درمی‌آید. فقط یکی با چیزی که پیام واقعاً خواسته جور است — قبل از انتخاب، درخواست را دوباره بخوان.

«ذکر نشده» یک جواب واقعی است و عمداً آدم را معذب می‌کند. اگر متن چیزی را نگفته، با استدلال خودت به آن نرس.

نصف سؤال‌ها درباره‌ی کامنت‌اند، نه مقاله — و دقیقاً همین‌جاست که وقت تمام می‌شود. در بخش‌های ۱ تا ۳ وقت ذخیره کن.

جا انداختن یک بند، نمره‌ی Content و Task Fulfillment را سقف می‌زند، هرچقدر هم انگلیسی‌ات خوب باشد. قبل از نوشتن جمله‌ی پایانی، بندها را تیک بزن.

سبک‌سنگین کردن هر دو گزینه، بلاتکلیفی خوانده می‌شود و به Content ضربه می‌زند. در همان جمله‌ی اول یکی را انتخاب کن و بقیه‌ی متن را صرف دفاع از آن کن.

یکی از دو بازه‌ی ۹۰ ثانیه‌ای است. بیشتر داوطلب‌ها حدود ثانیه‌ی ۴۰ کم می‌آورند — سه پیشنهاد جدا آماده کن، نه یکی.

همین که در قصه غرق می‌شوی، زمان گذشته به حال می‌لغزد. زمان فعل را در مرحله‌ی آماده‌سازی تثبیت کن، نه وسط جمله.

فهرست کردن اشیا به‌جای جای‌دادن آن‌ها. حروف اضافه و عبارت‌های مکانی دقیقاً همان چیزی‌اند که این‌جا نمره می‌گیرند.

دوباره توصیف کردن صحنه. ممتحن آن را در بخش ۳ شنیده — کل این یک دقیقه باید زمان آینده باشد.

یک دقیقه‌ی کامل برای آماده‌سازی داری و همین وسوسه‌ات می‌کند که مدام تردید کنی. در ۱۵ ثانیه‌ی اول تصمیم بگیر وگرنه حرفی برای گفتن نمی‌ماند.

باید بگویی با چه کسی حرف می‌زنی و همان نقش را کل یک دقیقه حفظ کنی. عوض کردن مخاطب در میانه‌ی راه، نمره را فرو می‌ریزد.

۹۰ ثانیه به دو دلیل به‌علاوه‌ی یک مثال ملموس نیاز دارد. یک دلیل حدود ثانیه‌ی ۴۵ تمام می‌شود و سکوتش نمره می‌خورد.

حدس زدن این‌که شیء چیست. قرار نیست بدانی — به‌جایش شکل، اندازه، جنس و کاربرد احتمالی را توصیف کن.