بیان شفاهی · تکلیف 34 دقیقه و 30 ثانیه · بدون آمادگیسطح C1

مراقبت‌های پزشکی رایگان برای همه: نظر شما

صورت سؤال

4 دقیقه و 30 ثانیه · بدون آمادگی

Vous passez l'épreuve d'expression orale du TCF Canada. L'examinateur vous pose une question de société et vous écoute sans vous interrompre. Vous jouez le rôle d'un candidat qui donne son opinion.

Question de l'examinateur : « Selon vous, chaque personne devrait-elle pouvoir se faire soigner sans rien payer ? L'État doit-il prendre en charge tous les frais médicaux de la population ? »

Vous n'avez pas de temps de préparation. Pendant 4 minutes 30, exprimez votre point de vue de manière spontanée, continue et convaincante. Appuyez-vous sur des arguments organisés et des exemples précis, et vous pouvez citer votre pays d'origine ou le Canada.

TCF Canada — expression orale — tâche 3

ترجمه‌ی صورت سؤال

شما در بخش مهارت گفتاری آزمون TCF Canada شرکت می‌کنید. ممتحن یک سؤال اجتماعی از شما می‌پرسد و بدون قطع کردن سخن شما به آن گوش می‌دهد. شما نقش داوطلبی را ایفا می‌کنید که نظر خود را بیان می‌کند. سؤال ممتحن: «به نظر شما، آیا هر کس باید بتواند بدون پرداخت هیچ هزینه‌ای درمان شود؟ آیا دولت باید همه‌ی هزینه‌های پزشکی مردم را بپردازد؟» زمان آماده‌سازی ندارید. در ۴ دقیقه و ۳۰ ثانیه، دیدگاه خود را به‌صورت خودجوش، پیوسته و متقاعدکننده بیان کنید. به استدلال‌های منظم و مثال‌های دقیق تکیه کنید و می‌توانید از کشور مبدأ خود یا کانادا نام ببرید.

طرح پاسخ

  1. مقدمه (۳۰ ثانیه): سؤال را با زبان خودتان بازگو کنید، موضع خود را اعلام کنید (موافق رایگان بودن مراقبت‌های ضروری، اما با ملاحظاتی) و طرح سخنرانی‌تان را بگویید. عبارت مفید: «je vais y répondre en trois temps»

  2. استدلال اول، عدالت و انصاف اجتماعی (۱ دقیقه): بیماری به درآمد بستگی ندارد؛ مثال خانواده‌هایی که برای یک عمل جراحی بدهکار می‌شوند؛ سلامت یک حق بنیادین است

  3. استدلال دوم و سوم، کارایی (۱ دقیقه و ۳۰ ثانیه): پیشگیری ارزان‌تر از درمان است؛ سلامت عمومی از همه محافظت می‌کند (مثال کووید-۱۹)؛ جمعیت سالم بهره‌ورتر است

  4. ملاحظات و ایرادها (۱ دقیقه): هزینه برای مالیات‌دهندگان، صف‌های انتظار در کانادا، خدمات تحت پوشش نبودن (دندانپزشکی، دارو)، خطر سوءاستفاده؛ راه‌حل پیشنهاد دهید (مراقبت‌های اولیه، داروخانه‌ها، بیمه تکمیلی). عبارت مفید: «c'est là que je nuance mon propos»

  5. نتیجه‌گیری (۳۰ ثانیه): موضع خود را دوباره تأیید کنید، بر شرط تأمین مالی و مدیریت جدی تأکید کنید و با جمله‌ای قوی تمام کنید (سلامت کالا نیست)

  6. نکته‌ی زمان: بدون زمان آماده‌سازی باید ۴ دقیقه و ۳۰ ثانیه کامل صحبت کنید؛ پس استدلال، ملاحظات و نتیجه را از قبل در ذهن مرتب کنید و از رابط‌های متنوع استفاده کنید

پاسخ نمونه

حدود 635 کلمه

Bonjour. La question que vous me posez est essentielle, et je vais y répondre en trois temps : je vous dirai d'abord ma position, puis je développerai mes arguments, et enfin j'évoquerai les limites et les conditions d'application.

Pour ma part, je pense que l'accès aux soins essentiels doit être gratuit pour tous, au moment où l'on en a besoin, même si cette gratuité doit être financée collectivement, par l'impôt ou par des cotisations. Autrement dit, ce n'est pas gratuit au sens où personne ne paie, mais gratuit pour le patient au moment de la consultation.

Mon premier argument est un argument d'équité. La maladie ne choisit pas ses victimes en fonction de leur revenu. Quand un enfant a une pneumonie ou qu'une femme enceinte a besoin d'un suivi, on ne devrait pas leur demander d'abord s'ils peuvent payer. Dans plusieurs pays d'Afrique et du Maghreb, que je connais bien, des familles vendent leurs biens ou s'endettent pour financer une opération. Une santé payante creuse donc les inégalités et pousse des gens dans la pauvreté.

Deuxième argument : la prévention coûte moins cher que la guérison. Une personne qui peut consulter dès les premiers symptômes se soigne plus tôt, évite les complications et occupe moins longtemps un lit d'hôpital. Si le diabète ou l'hypertension sont dépistés à temps, le système économise des sommes considérables. À l'inverse, quand les gens renoncent à consulter par manque d'argent, ils arrivent aux urgences dans un état grave, et la facture finale est bien plus lourde pour la société.

Troisième argument : la santé publique. Une maladie contagieuse ne s'arrête pas à la porte des plus pauvres. Pendant la pandémie de COVID-19, on a bien vu que la santé de chacun dépend de celle de tous. Garantir les soins à tout le monde, c'est protéger l'ensemble de la population. Il y a aussi un argument économique : une population en bonne santé travaille davantage, est plus productive et contribue davantage à la croissance.

Le Canada en est un bon exemple. Le système public permet à chaque résident couvert de consulter un médecin ou d'être hospitalisé sans sortir sa carte bancaire. Cela donne une grande tranquillité d'esprit, et les nouveaux arrivants y sont très sensibles. Toutefois, ce système n'est pas parfait, et c'est là que je nuance mon propos.

Premièrement, la gratuité a un coût, supporté par les contribuables. Il faut donc une gestion rigoureuse pour éviter le gaspillage. Deuxièmement, on observe au Canada de longs délais d'attente, parfois plusieurs heures aux urgences ou plusieurs mois pour voir un spécialiste. Cela montre que gratuité ne veut pas dire qualité automatique : il faut aussi investir dans la formation des médecins et des infirmières, ainsi que dans les équipements. Troisièmement, certains soins, comme les médicaments, les soins dentaires ou la lunetterie, ne sont pas toujours couverts, ce qui crée de nouvelles inégalités.

On entend parfois l'objection selon laquelle la gratuité entraînerait des abus, les gens consultant pour un rien. Je pense que cet argument est exagéré : personne ne va à l'hôpital par plaisir. Si l'on veut limiter les abus, on peut renforcer l'information, la médecine de première ligne et les consultations en pharmacie, plutôt que de faire payer les malades.

Je voudrais ajouter que la gratuité totale n'est pas la seule option. Certains pays combinent un socle public gratuit pour les soins essentiels et une assurance complémentaire pour le confort. Je trouve cette solution équilibrée, à condition que le secteur privé ne vide pas le public de ses ressources.

En conclusion, je suis favorable à l'accès gratuit aux soins essentiels pour tous, parce que c'est une question de justice, d'efficacité économique et de sécurité collective. Mais cette gratuité ne fonctionne que si l'État finance correctement le système et le gère avec sérieux. La santé n'est pas une marchandise comme les autres : c'est un droit fondamental. Je vous remercie.

نمایش ترجمه

سلام. سؤالی که از من می‌پرسید بسیار اساسی است و من در سه بخش به آن پاسخ می‌دهم: ابتدا موضع خود را بیان می‌کنم، سپس استدلال‌هایم را شرح می‌دهم و در پایان به محدودیت‌ها و شرایط اجرا اشاره می‌کنم.

به نظر من، دسترسی به مراقبت‌های ضروری باید برای همه رایگان باشد، یعنی در لحظه‌ای که به آن نیاز دارند، هرچند این رایگان بودن باید به‌صورت جمعی، از طریق مالیات یا حق بیمه، تأمین مالی شود. به عبارت دیگر، رایگان به این معنا نیست که هیچ‌کس پولی نمی‌پردازد، بلکه به این معناست که بیمار در زمان مراجعه چیزی نمی‌پردازد.

استدلال اول من استدلال عدالت است. بیماری قربانیانش را بر اساس درآمدشان انتخاب نمی‌کند. وقتی کودکی ذات‌الریه دارد یا زنی باردار به مراقبت نیاز دارد، نباید اول از آن‌ها بپرسیم که می‌توانند پرداخت کنند یا نه. در چند کشور آفریقایی و شمال آفریقا که خوب می‌شناسم، خانواده‌ها دارایی‌شان را می‌فروشند یا برای تأمین هزینه‌ی یک عمل جراحی بدهکار می‌شوند. بنابراین سلامتِ پولی نابرابری‌ها را عمیق‌تر می‌کند و مردم را به فقر می‌کشاند.

استدلال دوم: پیشگیری ارزان‌تر از درمان است. کسی که بتواند از همان نخستین علائم مراجعه کند، زودتر درمان می‌شود، از عوارض جلوگیری می‌کند و مدت کمتری در بیمارستان بستری می‌ماند. اگر دیابت یا فشار خون به‌موقع تشخیص داده شود، نظام درمانی مبالغ هنگفتی صرفه‌جویی می‌کند. در مقابل، وقتی مردم به دلیل نداشتن پول از مراجعه صرف‌نظر می‌کنند، در وضعیت وخیم به اورژانس می‌رسند و صورتحساب نهایی برای جامعه بسیار سنگین‌تر است.

استدلال سوم: سلامت عمومی. بیماری واگیردار جلوی در خانه‌ی فقیرترین‌ها متوقف نمی‌شود. در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ به‌خوبی دیدیم که سلامت هر فرد به سلامت همه بستگی دارد. تضمین درمان برای همه یعنی محافظت از کل جمعیت. یک استدلال اقتصادی هم وجود دارد: جمعیتی سالم بیشتر کار می‌کند، بهره‌ورتر است و بیشتر به رشد اقتصادی کمک می‌کند.

کانادا نمونه‌ی خوبی است. نظام عمومی به هر مقیم تحت پوشش اجازه می‌دهد بدون درآوردن کارت بانکی به پزشک مراجعه کند یا در بیمارستان بستری شود. این امر آرامش خاطر زیادی می‌دهد و تازه‌واردان به آن بسیار حساس‌اند. با این حال، این نظام بی‌نقص نیست و همین‌جاست که سخنم را با ملاحظاتی همراه می‌کنم.

اول اینکه رایگان بودن هزینه دارد و مالیات‌دهندگان آن را تحمل می‌کنند. پس مدیریتی دقیق لازم است تا از اتلاف جلوگیری شود. دوم اینکه در کانادا شاهد صف‌های انتظار طولانی هستیم، گاهی چند ساعت در اورژانس یا چند ماه برای دیدن یک متخصص. این نشان می‌دهد که رایگان بودن به معنای کیفیت خودکار نیست: باید در آموزش پزشکان و پرستاران و نیز در تجهیزات سرمایه‌گذاری کرد. سوم اینکه برخی خدمات، مانند دارو، دندانپزشکی یا عینک، همیشه تحت پوشش نیستند و این خود نابرابری‌های تازه‌ای می‌آفریند.

گاهی این ایراد شنیده می‌شود که رایگان بودن به سوءاستفاده می‌انجامد و مردم برای هیچ‌چیز به پزشک مراجعه می‌کنند. به نظر من این استدلال اغراق‌آمیز است: هیچ‌کس برای تفریح به بیمارستان نمی‌رود. اگر بخواهیم سوءاستفاده‌ها را محدود کنیم، می‌توانیم اطلاع‌رسانی، مراقبت‌های اولیه و مشاوره در داروخانه‌ها را تقویت کنیم، به جای اینکه از بیماران پول بگیریم.

می‌خواهم اضافه کنم که رایگان بودن کامل تنها گزینه نیست. برخی کشورها یک پایه‌ی عمومی رایگان برای مراقبت‌های ضروری را با یک بیمه‌ی تکمیلی برای رفاه بیشتر ترکیب می‌کنند. این راه‌حل را متعادل می‌دانم، به شرط آنکه بخش خصوصی منابع بخش عمومی را تهی نکند.

در نتیجه، من با دسترسی رایگان همه به مراقبت‌های ضروری موافقم، زیرا مسئله‌ی عدالت، کارایی اقتصادی و امنیت جمعی است. اما این رایگان بودن فقط وقتی کار می‌کند که دولت نظام درمانی را به‌درستی تأمین مالی کند و با جدیت اداره کند. سلامت مانند کالاهای دیگر یک کالا نیست: یک حق بنیادین است. از شما سپاسگزارم.

واژگان کلیدی

واژه یا عبارتمعنی
la prise en chargeپرداخت هزینه‌های درمانی فرد توسط دولت یا بیمه؛ پوشش بیمه‌ای
le système de santé universelنظام سلامتی که همه‌ی ساکنان یک کشور را پوشش می‌دهد
les soins essentielsمراقبت‌های ضروری برای زندگی و سلامت پایه
le ticket modérateurسهمی از هزینه‌ها که بیمار باید خودش بپردازد؛ فرانشیز
s'endetterقرض گرفتن و بدهکار شدن
la médecine de première ligneمراقبت‌های اولیه (پزشک خانواده، کلینیک، داروخانه) پیش از مراجعه به بیمارستان
le délai d'attenteمدت انتظار پیش از دریافت درمان؛ صف انتظار
dépister une maladieتشخیص زودهنگام بیماری، پیش از بروز علائم جدی؛ غربالگری
l'assurance complémentaireبیمه خصوصی که آنچه را نظام عمومی نمی‌پردازد پوشش می‌دهد؛ بیمه تکمیلی
les inégalités d'accès aux soinsتفاوت میان کسانی که می‌توانند درمان شوند و کسانی که نمی‌توانند؛ نابرابری در دسترسی به درمان
le contribuableکسی که مالیات می‌پردازد؛ مالیات‌دهنده
un droit fondamentalحقی بنیادین که هر انسانی باید داشته باشد

اشتباه‌های رایج

  • «رایگان» را با «بدون هزینه» اشتباه نگیرید. گفتن اینکه درمان هیچ هزینه‌ای ندارد نادرست است. باید بگویید هزینه از مالیات تأمین می‌شود، وگرنه استدلال شما ساده‌لوحانه به نظر می‌رسد.

    نادرستLes soins ne coûtent rien.

    درستLes soins sont gratuits pour le patient, mais financés par l'impôt.

  • «soins» اسم مذکر جمع است، پس صفت هم مذکر جمع می‌شود: «gratuits». «gratuites» غلط است.

    نادرستles soins gratuites

    درستles soins gratuits

  • «la santé publique» به سلامت جمعیت (پیشگیری، همه‌گیری‌ها) اشاره دارد؛ آن را برای بیمارستان دولتی یا پوشش بیمه درمانی به کار نبرید.

    نادرستla santé publique pour parler de l'hôpital public

    درستl'hôpital public / l'assurance maladie

  • «malgré que» با وجهِ subjonctif در زبان معیار توصیه نمی‌شود. به‌جای آن «bien que»، «même si» یا «malgré le fait que» را به کار ببرید.

    نادرستMalgré que ce système soit coûteux, il est utile.

    درستBien que ce système soit coûteux, il est utile.

  • برای رفتن نزد پزشک «consulter un médecin» و برای بیمارستان «aller à l'hôpital» می‌گوییم؛ «se soigner chez le médecin» و «chez l'hôpital» نادرست‌اند.

    نادرستaller chez l'hôpital

    درستaller à l'hôpital

  • سخنرانی بدون ساختار که فقط با «et puis» و «donc» ایده‌ها را پشت هم می‌آورد ضعیف است. از رابط‌های متنوع استفاده کنید: tout d'abord، en outre، toutefois، en revanche، en conclusion.

    نادرستEt puis les soins sont importants, donc il faut les payer, et puis…

    درستTout d'abord, les soins sont importants. En outre, … Toutefois, … En conclusion, …

  • در حد کلیات ماندن و مثال عینی نیاوردن اشتباه است. ممتحن حداقل یک مثال شخصی یا ملی (کشور مبدأ، کانادا) انتظار دارد.

  • زود تمام کردن، بعد از ۲ یا ۳ دقیقه، اشتباه است. آزمون ۴ دقیقه و ۳۰ ثانیه طول می‌کشد؛ برای پر کردن کل زمان باید استدلال، ملاحظات و نتیجه‌گیری داشته باشید.

  • «les infirmiers» را برای همه‌ی پرستاران (از جمله زنان) به کار نبرید؛ مؤنث آن «les infirmières» است. همچنین «médicament» (دارو، چیزی که می‌خورید) را با «médecine» (رشته‌ی پزشکی) اشتباه نگیرید.

    نادرستla médecine que je prends tous les jours

    درستle médicament que je prends tous les jours

دستور زبانی که این سؤال لازم دارد

بیان نظر و موضع‌گیری با سازه‌های مناسب (indicatif یا subjonctif)

در این موضوع باید نظر خود را روشن بیان کنید. پس از «Je pense que» و «Je crois que» در جمله‌ی مثبت وجه اخباری (indicatif) می‌آید. پس از «Il faut que» و «Je souhaite que» وجه التزامی (subjonctif) لازم است. در جمله‌ی منفی یا پرسشی، «Je ne pense pas que» معمولاً subjonctif می‌گیرد.

  • Je pense que l'accès aux soins essentiels doit être gratuit pour tous.
  • Il faut que l'État finance correctement le système de santé.
  • Je ne pense pas que la gratuité entraîne forcément des abus.
  • Je souhaite que chaque patient puisse consulter sans s'endetter.

بیان تقابل و امتیاز (concession) با «bien que»، «même si»، «toutefois»، «en revanche»

بخش نکته‌های ظریف و اعتراض‌ها (تأخیر در نوبت، هزینه برای مالیات‌دهندگان) به این ابزارها نیاز دارد. «Bien que» همیشه subjonctif می‌گیرد، «même si» وجه اخباری. «Malgré que» را نباید به کار برد و به‌جای آن «bien que» یا «malgré le fait que» می‌آید.

  • Bien que le système canadien soit performant, les délais d'attente restent longs.
  • Même si la gratuité a un coût, elle protège toute la population.
  • Les soins de base sont couverts ; en revanche, les soins dentaires ne le sont pas toujours.
  • Toutefois, ce système n'est pas parfait.

بیان علت و نتیجه (parce que، car، donc، c'est pourquoi، ainsi)

استدلال‌های شما (پیشگیری ارزان‌تر از درمان است، بهداشت عمومی همه را محافظت می‌کند) باید زنجیره‌ی منطقی داشته باشد. در تعیین موضع، این ابزارها بهتر از «et puis» و «donc»ِ تکراری عمل می‌کنند.

  • Les gens renoncent à consulter parce qu'ils n'ont pas d'argent.
  • Une santé payante creuse les inégalités ; c'est pourquoi l'État doit intervenir.
  • Si le diabète est dépisté à temps, le système économise des sommes considérables.

مطابقه‌ی جنس و شمار: «les soins gratuits»، «un médicament» و «la médecine»

واژه‌ی «soins» مذکر جمع است و صفتش باید با آن مطابقت کند. در این موضوع این واژه بسیار تکرار می‌شود و خطای «les soins gratuites» رایج است. «Médicament» (دارو) و «médecine» (رشته‌ی پزشکی) هم نباید با هم اشتباه شوند.

  • Les soins essentiels doivent être gratuits.
  • Certains médicaments ne sont pas toujours couverts.
  • La médecine de première ligne désigne les soins de base.

عبارت‌های آماده برای پاسخ

عبارتکاربرد
La question que vous me posez est essentielle, et je vais y répondre en trois temps.برای شروع: سؤال را بازگو می‌کنید و برنامه‌ی سخنرانی را اعلام می‌کنید.
Pour ma part, je pense que + indicatifبرای بیان صریح موضع شخصی در ابتدای صحبت.
Autrement dit, ...برای بازگویی ایده با عبارتی ساده‌تر یا دقیق‌تر، مثلاً توضیح اینکه «رایگان» یعنی رایگان برای بیمار، نه بدون هزینه برای جامعه.
Mon premier argument est un argument de + nomبرای معرفی استدلال اول به‌صورت منظم (équité، efficacité و ...).
À l'inverse, ...برای نشان دادن وضعیت مقابل، مثلاً کسی که به‌خاطر نداشتن پول به پزشک نمی‌رود.
On a bien vu que + propositionبرای استناد به یک تجربه‌ی مشترک و شناخته‌شده، مثل همه‌گیری کووید-۱۹.
Toutefois, ce système n'est pas parfait.برای گذار از نکات مثبت به نکته‌های ظریف و انتقادی.
Cela montre que + propositionبرای نتیجه‌گیری از یک مثال یا واقعیت، مثلاً اینکه رایگان بودن به معنای کیفیت خودکار نیست.
On entend parfois l'objection selon laquelle + conditionnelبرای طرح اعتراض مخالفان پیش از پاسخ دادن به آن؛ پس از «selon laquelle» اغلب شرطی یا اخباری می‌آید.
à condition que + subjonctifبرای بیان شرط، مثلاً بیمه‌ی تکمیلی به شرطی که بخش خصوصی منابع بخش عمومی را تهی نکند.
En conclusion, je suis favorable à + nomبرای جمع‌بندی و تأیید دوباره‌ی موضع در پایان.
La santé n'est pas une marchandise.برای پایان دادن با یک جمله‌ی قوی و به‌یادماندنی.

بانک ایده‌ها

موضعاستدلالمثال
موافقبیماری به درآمد بستگی ندارد؛ پس دسترسی به درمان نباید به توان پرداخت وابسته باشد.کودک مبتلا به ذات‌الریه یا زن باردار نیازمند مراقبت است؛ پیش از درمان نباید از آن‌ها پرسید می‌توانند پرداخت کنند یا نه.
موافقسلامت یک حق بنیادین است و درمان پولی نابرابری را عمیق‌تر و مردم را فقیرتر می‌کند.در چند کشور آفریقایی و مغرب، خانواده‌ها برای هزینه‌ی یک عمل جراحی دارایی‌شان را می‌فروشند یا بدهکار می‌شوند.
موافقپیشگیری از درمان ارزان‌تر است؛ مراجعه‌ی زودهنگام از عوارض و بستری طولانی جلوگیری می‌کند.اگر دیابت یا فشار خون زود تشخیص داده شود، نظام درمانی هزینه‌ی هنگفتی صرفه‌جویی می‌کند.
موافقوقتی مردم از ترس هزینه به پزشک نمی‌روند، با وضعیت وخیم به اورژانس می‌رسند و هزینه‌ی نهایی برای جامعه سنگین‌تر است.بیماری که علائم اولیه را نادیده گرفته، بعداً به مراقبت‌های ویژه نیاز پیدا می‌کند.
موافقبهداشت عمومی: بیماری واگیر به در خانه‌ی فقیران متوقف نمی‌شود، پس تضمین درمان همه را محافظت می‌کند.در همه‌گیری کووید-۱۹ دیدیم که سلامت هر فرد به سلامت همه وابسته است.
موافقجمعیت سالم بهره‌وری بیشتری دارد و به رشد اقتصادی بیشتر کمک می‌کند.کارگری که به‌موقع درمان می‌شود، کمتر غیبت می‌کند و زودتر به کار برمی‌گردد.
موافقمثال کانادا: نظام عمومی به هر ساکن تحت پوشش اجازه می‌دهد بدون پرداخت با کارت بانکی به پزشک مراجعه کند یا بستری شود و آرامش خاطر می‌دهد.تازه‌واردان به این آرامش خاطر بسیار حساس‌اند.
نکته‌ی ظریفرایگان بودن هزینه دارد و مالیات‌دهندگان آن را می‌پردازند؛ پس مدیریت دقیق برای جلوگیری از اتلاف لازم است.نظام درمانی باید منابع را درست خرج کند تا پول مالیات هدر نرود.
نکته‌ی ظریفدر کانادا زمان انتظار طولانی است؛ رایگان بودن یعنی کیفیت خودکار نیست و باید در آموزش پزشکان، پرستاران و تجهیزات سرمایه‌گذاری کرد.گاهی چند ساعت انتظار در اورژانس یا چند ماه انتظار برای دیدن متخصص.
نکته‌ی ظریفبرخی خدمات مثل دارو، دندان‌پزشکی و عینک همیشه تحت پوشش نیستند و نابرابری تازه‌ای می‌سازند.خانواده‌ای که نمی‌تواند هزینه‌ی درمان دندان را بپردازد، با وجود نظام عمومی از آن محروم می‌ماند.
علیه (و پاسخ به آن)مخالفان می‌گویند رایگان بودن به سوءاستفاده می‌انجامد. این ادعا اغراق‌آمیز است، زیرا کسی از سر تفریح به بیمارستان نمی‌رود.برای کاهش سوءاستفاده می‌توان اطلاع‌رسانی، پزشکی خط اول و مشاوره در داروخانه را تقویت کرد، نه اینکه از بیمار پول گرفت.
نکته‌ی ظریفرایگان بودن کامل تنها گزینه نیست؛ می‌توان پایه‌ای عمومی و رایگان برای خدمات ضروری با بیمه‌ی تکمیلی برای راحتی بیشتر ترکیب کرد.این راه‌حل به شرطی متعادل است که بخش خصوصی منابع بخش عمومی را تهی نکند.

ارزیاب به چه چیزی توجه می‌کند

مصحح می‌خواهد ببیند که شما در ۴ دقیقه و ۳۰ ثانیه بدون وقفه و بدون آمادگی، با ساختار روشن (مقدمه، دو یا سه استدلال، نکته‌های ظریف، نتیجه) صحبت می‌کنید. موضع شما باید واضح باشد و با مثال‌های مشخص مانند کشور خودتان، کانادا یا کووید-۱۹ پشتیبانی شود. پیوندهای متنوع (tout d'abord، en outre، toutefois، en revanche) و ساختارهای پیچیده‌تر مانند subjonctif پس از «bien que» و «à condition que» نشان‌دهنده‌ی سطح بالاتر هستند. فرق «رایگان برای بیمار» و «بدون هزینه برای جامعه» را روشن کنید، وگرنه استدلال ساده‌لوحانه به نظر می‌رسد. اگر وقت زیاد بماند باید بتوانید با نکته‌های ظریف و راه‌حل‌ها بدون تکرار ادامه دهید.