همه امکانات
گوش دادن
وبiOS

شدوئینگ — بشنو، پس بده

یک تمرین بدون‌دست روی هر دسته‌کارتی که داری. کلمه را می‌خواند، صبر می‌کند تا بلند بگویی‌اش، و خودش می‌رود جلو.

کجا
داشبورد ← مطالعه
پیش‌فرض خاموش
خودت روشنش می‌کنی
دست‌ها
آزاد — خودش جلو می‌رود
هزینه
رایگان
بازش کن

خواندن یک کلمه و توانستنِ گفتنش دو مهارت متفاوت‌اند، و فلش‌کارت فقط اولی را تمرین می‌دهد. هفته‌ها روی کارت می‌شناسی‌اش، بعد دهانت را باز می‌کنی و بیرون نمی‌آید.

شدوئینگ این فاصله را با این کار می‌بندد که «گفتن» را به کلِ فعالیت تبدیل می‌کند. کلمه بلند خوانده می‌شود، بعد چند ثانیه هیچ اتفاقی نمی‌افتد — و آن سکوت وقتِ مرده نیست، خودِ تمرین است. تو پُرش می‌کنی.

مکث، خودش فیچر است

بیشتر تمرین‌های شنیداری تو را می‌دوانند. این یکی صبر می‌کند. فاصله‌ی بعد از هر کلمه از صفر تا هشت ثانیه تنظیم می‌شود و از دو و نیم شروع می‌کند — آن‌قدر که واقعاً بتوانی کلمه را پس بدهی پیش از رسیدن بعدی، و آن‌قدر کوتاه که ران از نفس نیفتد.

چرا دو بار، پیش‌فرضِ به‌دردبخور است

بشنو، پس بده، دوباره بشنو تا خودت را تصحیح کنی. یک بار چیزی برای مقایسه نمی‌گذارد؛ سه بار کِش می‌آید. تصحیح در بارِ دوم اتفاق می‌افتد.

خودش اجرا می‌شود

بعد از زدن Start دیگر چیزی برای زدن نیست. کلمه‌ها خودشان جلو می‌روند، پس می‌توانی راه بروی، ظرف بشویی، یا از پنجره بیرون را نگاه کنی — این تنها بخشِ درس خواندن است که نه چشم می‌خواهد نه دست.

  • مکث برای تکرار — از صفر تا هشت ثانیه، با پله‌های ربع‌ثانیه.
  • دفعات هر کلمه — یک، دو یا سه بار.
  • دورها — یک، دو، سه، پنج، یا تا وقتی خودت نگه‌داری.
  • کلمه در هر ران — ۲۵، ۵۰، ۱۰۰، یا هرچه جلسه دارد.
  • درهم‌ریختن، تا خودِ ترتیب تبدیل به آن چیزی نشود که به یاد می‌آوری.
  • خواندن بلندِ معنی هم، وقتی جفت را می‌خواهی نه فقط کلمه را.

پنجاه کلمه عمداً پیش‌فرض است

یک برنامه‌ی مطالعه می‌تواند صدها کلمه باشد، و تمرینی که هیچ‌کس به تهش نمی‌رسد هرگز حسِ «یکی را تمام کردم» نمی‌دهد. پنجاه، رانی است که تمامش می‌کنی.

کلمه را پنهان کن، تبدیل به بازیابی می‌شود

همان منویی که کلمه را نشان می‌دهد می‌تواند پنهانش کند. با کلمه‌ی پنهان، می‌شنوی و باید خودت تولیدش کنی پیش از آنکه معنی ظاهر شود — تمرین بدون هیچ تغییر دیگری از تکرار به بازیابی تبدیل می‌شود. این کلیدها مال حساب کاربری‌ات هستند، پس بین دستگاه‌ها با تو می‌آیند، نه اینکه یک دستِ دومِ کلید باشند که بی‌سروصدا با کلیدهای بالای همان صفحه اختلاف پیدا کند.

تمام‌صفحه، وقتی کلمه باید تنها چیز روی صفحه باشد

حالت تمرکز کارت را به اندازه‌ی صفحه بزرگ می‌کند. چیز دیگری برای نگاه کردن نیست، و وقتی تمرین این است که چیزی را بلند بگویی و پشتش باشی، این بیشتر از آنچه به نظر می‌رسد اهمیت دارد.

به برنامه‌ی مرورت دست نمی‌زند

شدوئینگ هیچ کارتی را «مرور شده» علامت نمی‌زند و در صف تکرار فاصله‌دار جابه‌جایش نمی‌کند. این عمدی است: اینجا تمرینِ دهان است نه سنجشِ اینکه یادت مانده یا نه — و تمرینی که بی‌سروصدا کارت‌ها را جلو می‌بُرد، همان برنامه‌ای را خراب می‌کرد که تصمیم می‌گیرد فردا چه ببینی. در پایان دو عدد صادق می‌گیری: کلمه‌های شنیده‌شده، و زمانی که واقعاً صرف پخش شده.

چطور روشنش کنی

  1. 1

    هر جلسه‌ی مطالعه‌ای را باز کن

    هر دسته‌کارتی که مال خودت باشد کار می‌کند — اگر هنوز خودت نساخته‌ای، یکی از بخش کاوش کلون کن.

  2. 2

    منوی کارت را باز کن و «حالت شدوئینگ» را روشن کن

    تا نخواهی خاموش است، چون دکمه‌ای در هدر برای حالتی که کسی استفاده‌اش نمی‌کند فقط شلوغی است.

  3. 3

    کنترلش در هدر ظاهر می‌شود

    بزنش، مکث و تعداد تکرار را تنظیم کن، بعد Start — و گوشی را بگذار زمین.

یک تمرین بدون‌دست روی هر دسته‌کارتی که داری. کلمه را می‌خواند، صبر می‌کند تا بلند بگویی‌اش، و خودش می‌رود جلو.
داشبورد ← مطالعه ← شروع یک جلسه ← منوی کارت ← حالت شدوئینگ.

سؤال‌هایی که پرسیده می‌شود

میکروفن لازم دارم؟

نه. هیچ‌چیز ضبط نمی‌شود و هیچ‌چیز نمره نمی‌خورد. کلمه را پخش می‌کند و مکث را برایت می‌گذارد؛ اینکه ازش استفاده کنی یا نه بین تو و اتاق است.

جزو مرورهایم حساب می‌شود؟

نه، و این عمدی است. شدوئینگ هیچ کارتی را مرورشده علامت نمی‌زند و در صف تکرار فاصله‌دار جابه‌جا نمی‌کند، پس نمی‌تواند برنامه‌ای را که تصمیم می‌گیرد فردا چه بخوانی به هم بزند.

می‌شود با صفحه‌ی خاموش استفاده کرد؟

خودش جلو می‌رود، پس می‌توانی راهش بیندازی و نگاه نکنی. فقط تب را باز نگه دار — صدا را همان صفحه پخش می‌کند.

با کدام دسته‌کارت‌ها کار می‌کند؟

هر دسته‌کارتی در یک جلسه‌ی مطالعه، از جمله همانی که یک دقیقه پیش از بخش کاوش کلون کرده‌ای.